Special HappyZiyiDay #รูมเมทที่รัก #แก็งค์พี่หล่อคณะบริหาร
คำเตือน!: เตรียมทิชชู่ยัดจมูกให้พร้อม เพราะหวานละมุนนุ่มลิ้นที่สุ๊ดดดดด
@NumberNine Condo
13 กรกฎาคม 2561
วันเกิดพี่คิณ
ร่างเล็กดูแจ้งเตือนจากโทรศัพท์แล้วเผยรอยยิ้มหวานออกมา จากนั้นจึงเก็บมันใส่กระเป๋ากางเกงของตัวเอง
มือบางเข็นรถเข็นคันใหญ่เดินไปมาอยู่ในซุปเปอร์มาเก็ตที่ชั้นล่างของคอนโด หยิบวัตถุดิบต่างๆใส่รถเข็นตามที่สูตรในมือถือบอก เมื่อของทุกอย่างครบจึงเดินเข็นรถเข็นไปที่เคาน์เตอร์จ่ายเงิน
“ขอบคุณครับ”
ฟางยิ้มขอบคุณให้กับพนักงานที่เคาน์เตอร์ จากนั้นจึงพาตัวเองพร้อมข้าวของที่ซื้อกลับขึ้นไปบนห้อง
วัตถุดิบที่ซื้อมาจากซุปเปอร์มาเก็ตเมื่อคู่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบที่เคาน์เตอร์ในครัว นิ้วบางไถหน้าจอมือถือดูอย่างตั้งใจ...ใช่แล้วล่ะ วันนี้เค้าจะโชว์ฝีมือทำเค้กให้พี่อคิณเป็นของขวัญวันเกิด
.
.
.
.
“สุขสันต์วันเกิดนะมึง”
เพื่อนสนิทอย่างรามสูรตบเข้าที่บ่าอคิณ พร้อมโยนกล่องของขวัญใบเล็กใส่ตัก
“ขอบใจนะมึง”
อคิณรับมาถือไว้ในมือ แต่ก็ยังไม่ได้เปิดดู
“ของกูกับไอ้จัสไม่ได้เอามาอยู่ที่ห้อง พรุ่งนี้กูเอามาให้นะ”
“อือฮึ”
“เป็นห่าอะไรของมึงเนี่ย วันนี้วันเกิด ไมดูหงอยๆอ่ะ”
จัสตินที่นั่งอีกฝั่งถามอคิณที่เค้าเห็นว่าทำหน้าหงอยๆตั้งแต่เข้าเรียนแล้ว
“กูว่า….”
ซีเว้นวรรค
“เมียลืมวันเกิดชัว”
“ลูกแมวอะนะจะลืมวันเกิด กูไม่เชื่อ”
รามสูรเอามือป้องปากตัวเอง ราวกับว่าเรื่องที่ได้ยินเป็นเรื่องไม่น่าเชื่อ
“เชื่อเถอะ ตั้งเมื่อคืนจนเช้าจนกูมาเรียนเนี่ย ไม่สัญญาณอะไรใดๆจากน้องเลย”
พอบอกเพื่อนไปแบบนั้นก็ทำหน้าหงอยมากกว่าเดิมอีก
“โหยๆ อย่าหงอยไปดินาย วันนี้วันเกิดทำหน้าให้มันมันส์ๆหน่อย”
จัสตินโยกไหล่เพื่อนไปมาเพราะเค้าคิดว่าการทำแบบนี้อาจทำให้เพื่อนอารมณืดีขึ้น
“เอางี้ เดี๋ยวคืนนี้เพื่อนรักพาไปเลี้ยงวันเกิด เพื่อนอคิณอยากกินอะไร เพื่อนซีจะตามใจทุ๊กกกอย่างง”
“ไม่เอาอ่ะ”
“โหยมึง เชี่ยซีนานๆถี่มันจะเลี้ยงเพื่อนไปเหอะ”
“ไม่เอา”
“มึงต้องไป!/มึงต้องไป!/มึงต้องไป!”
สามเสียงตะโกนบอกอคิณ
“เออก็ได้ แต่ตอนนี้ขอกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ไปเจอกันที่ร้านเลย”
“เออ! ถ้าเบี้ยวนะ กูจะให้ไอ้รามไปแย่งลูกแมวมึง”
“-..-”
@NumberNine Condo
อคิณ -
ผมเดินเอื่อยๆมาตามทางเดินของคอนโด จะไม่ให้เอื่อยและไร้อารมณืได้ไง แฟนลืมวันเกิดอ่ะ จะให้อารมณ์ดีได้ไง พอถึงหน้าห้องก็กดรหัสเข้าห้องไป ในใจที่กำลังกดรหัสก็คิดแหละว่าน้องอาจจะทำอะไรเซอร์ไพส์ไว้มั้ย เช่นตกแต่งห้อง มีลูกโป่งสวยๆ ประดับไฟ อะพวกนี้
แต่ผมคงคาดหวังมากเกินไป...เพราะเมื่อเปิดประตูเข้ามาไม่มีอะไรอย่างที่ผมคิดสักนิด ทั้งห้องวางเปล่า ของทุกชิ้นวางอยู่ที่เดิม ไม่มีลูกโปร่ง ไม่มีไฟ และ ไม่มีฟาง
น้องหายไปไหนวะ
“ฟางครับ พี่กลับมาแล้ว”
เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับ
“ฟาง พี่อคิณมาแล้วครับ”
ผมวางกระเป๋ากับโทรศัพท์ของตัวเองไว้บนโต๊ะหัวเตียงแล้วมองไปรอบๆห้อง
“ไม่อยู่หรอ-”
“พี่คิณ!”
อยู่ๆร่างบางก็เปิดประตูพรวดออกมาจากห้องน้ำจนผมตกใจ...แต่ที่ต้องตกใจและใจเต้นแรงมากกว่านั้นคือ…
น้องอยู่ในชุดนอนมาสคอตแมวสีขาว และที่ผมฟูๆนั่นมีที่คาดผมหูแมวด้วย….ฮื่อออออ ใจพรี่ อยากวิ่งไปฟัดน้องให้รู้แล้วรู้รอด
“ฟาง”
“ฟางน่ารักมั้ย นี่ๆมีหางด้วยนะ เมี๊ยวว”
ฟางให้หลังให้ดูหางของชุดนอนแมว...เสีบงเมี๊ยวของนุทำพรี่ใจสั่น
“น่ารักครับ น่ารักมากกก”
ผมไม่ทนอีกต่อไป มือหนาคว้าร่างบางมากอดแน่น กอดจะจุ๊บที่ปากบางไปอีกหลายที
“อื้อ...ด..เดี๋ยวก่อน”
น้องใช้ขาหน้าดันหน้าอกผมไว้...ตอนนี้หน้าของฟางขึ้นสีแดงระเรื่อเลย หมั่นเขี้ยว
“ทำไมครับ มีอะไรเซอร์ไพส์พี่มากกว่าชุดนอนนี่อีกหรอ”
“มีสิครับ”
ฟางยิ้ม...มือเล็กๆของน้องจูงมือผมให้เดินตามเค้าไปที่เคาน์เตอร์ครัว
“สุขสันต์วันเกิดครับพี่คิณของฟาง”
“.....”
โดนสตาฟไปด้วยคำว่า พี่คิณของฟาง แล้วอ่ะ ของฟางอ่ะครับ ของฟางงงง
“ฟางทำเองเลยนะ ตั้งใจทำให้เป็นของขวัญวันเกิด ชุดนี่ก็ด้วยครับ”
น้องพรีเซ็นเค้กกับชุดที่ด้วยเองใส่ พร้อมกับโปรยยิ้มลูกแมวใส่ผม...ถ้ายิ้มของฟางเป็นลูกศรของธนู ผมคงโดนปักอกไปหลายแผลแล้ว
“ขอบคุณนะครับ”
ฟอด!
ก้มลงมอบรางวัลที่แก้มซ้ายแก้มขวาทั้งสองข้าง
“ชิมหน่อยว่าอร่อยมั้ย”
“ครับ...แต่ไม่ใช้ช้อนนะ”
“หืม ไม่ใช้ช้อนแล้วใช้อะไรอ่ะ”
น้องทำหน้างงอย่างหมั่นเขี้ยว จนผมอดไม่ได้ที่จะจุ๊บๆที่ปากบางนั่น
“ใช้ปากฟางไง”
ผมกระซิบที่ข้างหูพอให้น้องจั๊กจี้เล่น ก็ปาดครีมข้างเค้ก
“อ้าปากให้พี่คิณหน่อย”
“พี่….”
ฟางหน้าแดงมากกว่าเดิมอีก ผมชอบเวลาที่น้องเขิน
“เร็วๆครับ ตามใจพี่คิณหน่อย วันนี้วันเกิดพี่นะ และเราทำพี่งอนไปทั้งวันเลยรู้มั้ยตัวแสบ”
“หืม งอนอะไรครับ ฟางทำอะไร”
“ก็ฟางเล่นหายไปทั้งวัน ไลน์ก็ไม่อ่านอ่ะ พี่คิณก็นึกว่าฟางลืม”
“อ๋อ ก็ฟางไปซื้อของแล้วก็ทำเค้กให้แล้วนี่ไงครับ”
“นั่นแหละ ยังไม่พอ เพราะฉะนั้นอ้าปากหน่อยเร็วคนดี”
“งื้อออ...ก็ได้”
ฟางยอมอ้าปากแล้ว ผมจึงเอาครีมเค้กที่ปาดมาเมื่อกี้ปาดไว้ที่ปากล่างของน้อง
“พี่คิณมันเลอะ-”
ไม่ไหวครับ พอครีมสีนวลๆไปอยู่บนปากนั่นทำให้ใจผมรับไม่ไหว จูบเข้าที่ปากบางทันที
.
.
.
.
“อื้อออ”
มือเล็กกำคอเสื้อของอคิณแน่น ร่างหนาดันฟางจนหลังติดอยู่กับเคาน์เตอร์ครัว แขนสองข้างของเค้าเท้ากับเคาน์เตอร์ครัวคร่อมตัวน้องไว้
“อืมม”
ร่างหนาครางในลำคออย่างพอใจ...อคิณเอียงคอปรับองศาเพื่อจูบฟางได้ถนัดขึ้นบดริมฝีปากอย่างอ่อนโยนและทะนุถนอม
“อ้ะ...พี่คิณ”
คนตัวโตอุ้มร่างบางขึ้นไปนั่งที่เคาน์เตอร์ครัวก่อนที่ใบหน้าหล่อจะซุกไซร้ไปที่ซอกคอขาวของลูกแมว…
“หอมจังครับ”
อคิณพูดทั้งๆที่ปากของเค้ายังคงสัมผัสดูดดึงอยู่ตรงซอกคอของแมวน้อย...กลิ่นครีมอาบน้ำเด็กที่ฟางใช้เป็นกลิ่นที่อคิณหลงไหลที่สุด
“อื้ออ พ...พี่คิณ”
มือเล็กพยายามดันอกแกร่งของอคิณออก แต่มันไม่ได้ผลเท่าไหร่หรอก...ปกติอคิณแรงเยอะ ยิ่งเวลาแบบนี้ยิ่งแรงเยอะ
มือหนาปลดกระดุมชุดมาสคอตแมวออกทีละเม็ด ปากก็ไล่จูบจากต้นคอลงมาที่ไหล่เนียนและหน้าอกบาง...ชุดมาสคอตตกลงไปอยู่ที่เอวบางเป็นที่เรียบร้อย
“พี่ครับ...พ..พอก่อน..อ้ะ...ฟางไม่ไหว”
เสียงของลูกแมวขาดช่วง ลมหายใจติดขัด หน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ แทบจะละลายคาปากอคิณอยู่แล้ว
“ฟาง อย่าทำเสียงแบบนี้”
อคิณบอกเสียงดุ ไม่ใช่ว่าเค้าไม่ชอบ แต่เพราะเค้าชอบฟังมันมากต่างหาก เสียงของฟางในเวลาแบบนี้ปลุกอารมณ์ดิบของอคิณได้ดี...พอได้ฟังแล้วมันอดใจไม่ไหว จริงๆก็อดใจไม่ไหวตั้งแต่เห็นน้องใส่ชุดนอนมาสคอตแมวมาแล้วล่ะ
นิ้วเรียวยาวของอคิณปาดเค้กมาแต้มบนยอดอกสีชมพู และหน้าท้องแบนเรียบของฟาง
“พี่คิณ...มันเลอะ”
“เดี๋ยวพี่ทำความสะอาดให้”
“ฮื่อออ”
ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อลิ้นชื้นๆของอคิณสัมผัสกับเนื้อครีมที่ป้ายอยู่บนตัว...ฟางมองการกระทำของอคิณจนรู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนมาก ร้อนจนกลัวว่ามันจะระเบิดออกมา
“พี่ว่าครีมมันหวานไปนะครับ คราวหน้าลดน้ำตาลนิดนึงนะ”
ฟางสาบานกับตัวเองว่าเค้าจะไม่ทำเค้กให้อคิณกินอีก ถ้าอีกคนจะใช้วิธีการชิมแบบนี้
เมื่อทำความสะอาดเนื้อครีมที่เปื้อนอยู่ตัวลูกแมวแล้ว เค้าก็กลับมาเล่นงานที่ปากบางของฟางอีกครั้ง จากจูบที่แสนหวานเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นรสจูบที่ร้อนแรงมากกว่าเดิม อคิณดูดดึงริมฝีปากของฟางราวกับมันเป็นขนมอย่างหนึ่ง คราวนี้เค้าจูบฟางอย่างหนักหน่วงแทบจะกลืนลมหายใจของฟาง
“อื้อๆๆ”
กำปั้นเล็กๆทุบเข้าที่อกแกร่งเป็นสัญญาณบอกว่าเค้ากำลังจะขาดใจ…
“แฮ่กๆ”
อคิณผละริมฝีปากออกมา เค้าจ้องใบหน้าแดงก่ำกับปากแดงที่บวมเจ่อของฟางอย่างเอ็นดู ในขณะที่ฟางหายใจถี่กระชั้นเพราะจูบเมื่อครู่...อคิณไม่ปล่อยให้ฟางได้พักหายใจนาน เค้าซุกไซ้ลงไปที่ลำคอสวยอีกครั้ง คราวนี้ดูดดึงเพื่อทำรอยคิสมาร์คเอาไว้ เผื่อใครมาเห็นจะได้รู้ว่าฟางมีเจ้าของแล้ว
“อื้ออ...ฟางเจ็บ”
“ต้องทำรอยเอาไว้ เค้าจะได้รู้ว่าฟางมีเจ้าของแล้ว
“พี่คิณ...อ้ะ...อื้ออออ~”
เสียงของฟางเบาหวิวเมื่ออคิณขบกัดที่ตรงยอดกอดสีชมพู มืออีกข้างลูบไล้ไปมาที่หน้าท้องลากต่ำลงไปเรื่อยๆ
แขนแกร่งโอบรัดฟางไว้ก่อนจะยกตัวขึ้นแล้วดึงชุดมาสคอตออก บนผมฟางยังมีหูแมวคาดคาไว้อยู่ เป็นสิ่งเดียวที่อคิณจะไม่เอาออกเพราะมันทำให้ฟางดูน่ารักมากขึ้น...แมวน้อยลอกคาบแล้ว
“ฮื่ออออ”
มือหนาจับเข้าที่ส่วนอ่อนไหวของคนตัวเล็กลูบขึ้นลงช้าๆจนมันพองตัว...ปากก็ยังพรมจูบไปทั่วหน้าท้องแบบราบ จูบต่ำลงมาเรื่อยๆจนครอบครองส่วนอ่อนไหวไว้
ลิ้นชื้นเลียที่ส่วนหัวเบาๆทำให้อีกคนสะดุ้งบิดกายไปมาส่งเสียงครางฮืออย่างน่าอาย...มือบางขยุ้มเสื้อของอคิณจนยับยู่ยี่
“อื้อ...ช...ช้า...อ้ะ...ช้าๆ”
เสียงแหบพร่าเอ่ยบอกกับอีกคน แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้อคิณจะหูอื้อไปชั่วขณะ เร่งขยับปากขึ้นลงให้เร็วๆขึ้น จนกระทั่งร่างบางปลดปล่อยออกมา...อคิณกลืนกินทุกหยาดหยดของฟาง
“เดี๋ยวววว….อื้อ”
คนตัวเล็กพยายามจะห้ามแต่คนดื้ออย่างอคิณมีหรือจะฟัง...เค้าบดจูบที่ริมฝีปากบางอีกครั้ง จาบจ้วง และ รุนแรง
มือหนาจับต้นขาขาวตั้งฉากขึ้นกับเคาน์เตอร์ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวถูไถไปที่ช่องทางสวย
ฟางซบใบหน้าไปกับไหล่หนาของอคิณ ปากบางส่งเสียงครางออกมาเมื่ออคิณกดนิ้วยาวใส่ช่องทางสวย ดึงเข้าออกช้าๆและเพิ่มจำนวนนิ้วเข้าไปจากหนึ่งเป็นสาอง และสามก็ตามมา
“อื้อออ”
อคิณจูบฟางอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเค้าจะเสพติดการจูบฟางไปแล้ว
มือหนาปลดซิปกางเกงของตัวเองภายในปวดหนึบมาสักพักแล้ว เค้าลูบขึ้นลงที่ส่วนอ่อนไหวของเค้า...นิ้วเรียวถูกดึงออกเมื่อคืดว่าช่องทางขยายพอที่จะรับส่วนนั้นของเค้าแล้ว
“พี่คิณรักฟางนะครับ”
เค้ากระซิบที่ข้างหู…
“อื้อออ”
ส่วนอ่อนไหวของอคิณค่อยๆเค้าไปในช่องทางจนสุด...เค้าขยับไม่ได้ มันคับแน่นเกินไป ขนาดใช้นิ้วช่วยแล้ว
“อย่าเพิ่งขยับ..อื้อ...พี่คิณ!”
คนดื้อก็ยังเป็นคนดื้อวันยันค่ำ อคิณไม่ฟังฟางอีกแล้ว เค้าค่อยๆขยับเข้าออกช้าๆ
“อ่า...ฟางครับ”
“อื้อๆๆๆ”
เสียงครางกระสันไปตามจังหวะแรงกระแทกของอคิณ เสียงเนื้อกระทบกันอย่างหยาบโลน
“รักพี่มั้ย”
มือหนาเชยคางฟางขึ้นมาให้สบตากับเค้า...ตอนนี้แมวน้อยของเค้สหน้าแดงก่ำไปหมด เหงื่อชื่นผุดที่หน้าผากมน ตาปรือมองสบตาเค้า
“รัก...อื้อ...ฟางรักพี่คิณ...อ้ะ!”
อคิณเร่งขยับเข้าออกเร็วขึ้น มือหนาสัมผัสกับส่วนหน้าของฟางที่ตื่นขึ้นมาเพราะแรงอารมณ์อีกครั้ง
“ไม่ไหว...แฮ่กๆ...อ้ะ...ไม่ไหวหางไม่ไหว”
“อ่า”
“อื้อออ!”
ลูกแมวปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง...อคิณยังไม่ปลดปล่อย เค้าหยุดขยับแล้วปล่อยให้ฟางปลดปล่อยออกมาจนหมด...ร่างบางตัวอ่อนปวกเปียกแทบจะนั่งไม่อยู่ อคิณจึงดึงเข้ามากอดไป ฟางซุกหนาลงบนไหล่หนา อคิณเริ่มขยับอีกสองสามครั้งก็ปลดปล่อยออกมาเต็มช่องทางสวยของฟาง
“พี่รักฟาง”
อคิณกระซิบชิดข้างหูของฟาง กดจมูกฝังที่คอขาว
“พอก่อน...ฟางเหนื่อย”
“พี่คิณ...ไม่ได้ยินที่ฟางบอกหรอ”
“ไปที่เตียงนะ”
“อ้ะ...พี่!”
อคิณอุ้มฟางเข้าไปที่ห้องนอนแล้วประคองกอดวางราบไปบนเตียง...เค้าเริ่มเล้าโลมฟางอีกครั้งด้วยการจูบซับยอดอกสีสวย
Rrrrrrrr
“โทรศัพท์มาครับ”
“ช่างมันสิ”
อคิณยังคงง่วนอยู่กับซอกคอหมอของฟาง
Rrrrrrrrr
“พี่คิณ...เค้าอาจมีธุระสำคัญ”
“ฟาง”
อคิณเงยหน้าขึ้นมาสบตากับฟาง...สายตาลูกแมวมองเค้าอย่างอ้อนๆ
“รับโทรศัพท์ก่อน...แล้วฟางจะไม่ดื้อ เค้าอาจมีธุระจริงๆ”
“ตัวแสบ”
อคิณหอมแก้มฟางฟอดใหญ่ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่หัวเตียงขึ้นมารับ
“ว่า!”
//มึงเทเพื่อนหรอ ป่านนี้ทำไมยังไม่ออกม๊า ซีเมาหัวทิ่มแล้ว//
เสียงของจัสตินดังออกมาจนฟางได้ยิน...ร่างบางขมวดคิ้วนิดหน่อยที่รู้ว่าอคิณกำลังจะออกไปข้างนอก
“ไม่ได้เท แต่ติดธุระอยู่”
อคิณบอกพร้อมกับสายตามองไปทั่วกรอบหน้าของลูกแมวของเค้า
//ธุระห่าไร เชี่ยรามบ่นชิบหายละครับ เมียมันก็โทรตามยิกๆ//
จัสตินยังคงไม่เลิกบ่น...มือเล็กของฟางยกขึ้นมาลูบแขนอคิณเบาๆ แล้วส่งสายตาลูกแมวยั่ว..ที่ทำเพราะไม่อยากให้อคิณออกไปข้างนอกต่างหากไม่ได้จะยั่วจริงๆ
“ต...ติดธุระไงมึง”
เสียงของอคิณตะกุกตะกักเพราะฟางใช้มือเล็กนั่นลูบที่หน้าแกร่งของเค้า
//เอ้ากูก็ถามเนี่ย ธุระอะไร!//
“ติดแมวโว๊ยย แมวซนด้วย แค่นี้นะ!”
//แมว??...เดี๋ยวไอ้คิณ แมวที่ว่าฟางหรือป่าว ไอ้คิณ ไอ่คิณว้อยยยยยย//
ปึก! โทรศัพท์เครื่องหรูถูกโยนไปที่โต๊ะหัวเตียงอย่างไม่แย่แส
“เตรียมนอนซมได้เลยแมวยั่ว”
“อื้อ!!”
.
.
.
.
.
.
TBC เจอกันอีกที Special หน้านะคะ
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น